donderdag

7.00 uur
Vanuit mijn bed kan ik al zien, dat het mist. En mist hier bovenin het dorp betekent dat het rivierdal gewoon helemaal uitgegumd zal zijn.
Ik kan net zo goed een foto van een leeg vel papier gaan maken , dus ik doe geen moeite om naar de Duno te gaan. Ik draai me om en slaap onmiddellijk nog 2 uur verder.
Dan met de hond uit, en heerlijk, niet diezelfde wandeling als de laatste week, maar ik kan weer kiezen waarheen. Kan me niet voorstellen, dat er mensen bestaan die het fijn vinden om elke dag hetzelfde patroon te volgen. Bij de gedachte alleen al krijg ik buikpijn. Maar ik functioneer dan ook het beste in chaos...:-)
Na de Westerbouwing houd ik de toeristische attracties er maar in door de volgende link te geven: het beekdal Daar ga ik lopen. Heerlijk gebied en lang niet zoveel klimmen en dalen. Maar wel met mooie opgelegde strengen.

Verder wordt het een huis-tuin-en keukendag. Bieb, boodschappen, grote pan soep maken en de laatste tomaten naar binnen om op de vensterbank rood te worden. Andere niet winterharde planten naar zolder. De hibiscus in de tuin staat er raar bij: Hij is dit jaar uitzonderlijk laat in bloei gekomen en was nog niet uitgebloeid toen zijn blaadjes al gingen vallen. Dus ik kijk aan tegen een kale struik met grote ronde knoppen erin die niet zijn uitgekomen en nog niet zijn afgevallen. Nooit eerder meegmaakt.

Tussen het gebruikelijke poetsen en rommelen in, heb ik weer een nieuwe koe in mijn hoofd. En nog eentje....Eigenlijk snak ik ernaar om die te maken, maar die zitten morgen ook nog wel in mijn hoofd. Of zaterdag, want morgen heeft een andere planning. Ondertussen kan ik de hoofdlijnen nu vast bedenken. Beeld na beeld komt opzetten en het idee voor het grote schilderij begint meer vorm te krijgen. Ik denk aan een schilderij met een heleboel vakjes met in elk vakje een mooie koe. En dan veel kleur erbij. Later op de dag bedenk ik een versie van de zwarte koe, maar dan met goede ogen. Ik kan nooit titels bedenken, noem een schilderij maar het liefst 'untitled' maar deze, met dank aan een meedenker in Whistler, gaat heten: "Schele koe". Hoe recht ie ook zal kijken. Misschien kan deining in de toekomst meer voor me betekenen op dit vlak..:-)

Lekker zoals dit gaat: Tijdens het poetsen groeien mijn ideeen en ben ik mooi wel aan het werk. Hoofd in de wolken en voetjes op de grond, wat een bereik!